(έμμεση αφήγηση αληθινής ιστορίας στην Ηλεία την άνοιξη του 1962, από τον παθόντα)
« …Κλείσαμε ραντεβού
με την συμμαθήτρια να πάω κάποιο απόγευμα σε ένα μέρος κοντά στο σπίτι της στο
χωριό της, 14 χλμ. απόσταση, από όπου εκείνη ερχόταν καθημερινά με
λεωφορείο στο Γυμνάσιο της δικής μου
κωμόπολης. Το δικό μου ποδήλατο, κοινό με τα μεγαλύτερα αδέλφια μου, ήταν πολύ-χρησιμοποποιημένο όμως και φθαρμένο και
προκειμένου να πάω στο μακρινό ραντεβού, ζήτησα, με παρακάλια, για να κάνω και
τη φιγούρα μου αλλά και για καλύτερη ασφάλεια, ένα γαλάζιο, λαμπερό καινούργιο
ποδήλατο που θαύμαζα στο μαγαζί του ποδηλατά , ο οποίος μου χρώσταγε και
κάποιες χάρες. Με τα πολλά, ο ποδηλατάς μου
δάνεισε απρόθυμα το αστραφτερό, αχρησιμοποίητο
ακόμα, ποδήλατο.
Το παίρνω όλο χαρά και
φεύγω κάνοντας με φτερά στα πόδια και
στην καρδιά τη μεγάλη και ελαφρά ανηφορική απόσταση των 14 περίπου χιλιομέτρων
που χωρίζουν το σπίτι μου από το χωριό της κοπέλας προς ένα σημείο δασωμένο και
απόμερο, όπου είχε συμφωνηθεί το ραντεβού. Φτάνοντας έκρυψα
το ποδήλατο σε ένα χαντάκι και το σκέπασα κάπως με χόρτα, να μη
φαίνεται. Αρχίσαμε τις αγκαλιές και τα
φιλιά και δεν καταλαβαίναμε πώς περνάει
η ώρα… Σουρούπωνε όμως και η οικογένεια
της κοπέλας άρχισε να ανησυχεί και μετά
να την αναζητάνε.
Όσο η ώρα προχωρούσε και εκείνη δεν φαινόταν,
οργανώθηκε παγανιά από στενούς συγγενείς
της, τον πατέρα της και τον γαμπρό της, άνδρα
της αδελφής της, να την ψάξουν. Καθώς είχε
πια βραδιάσει, οι διώκτες χρησιμοποιούσαν φακούς ,το φως των οποίων καθώς πέρασε από το σημείο που
ήταν κρυμμένο το ποδήλατο, έκανε αντανάκλαση πάνω στο γυαλιστερό χρώμα του
ποδήλατου στα κενά που άφηναν τα χόρτα, με αποτέλεσμα να το ανακαλύψουν, να
υποψιαστούν τι είχε συμβεί και να το …κατάσχουν!. Εμείς γίναμε φυγάδες όταν ακούσαμε το θόρυβο των «κυνηγών»,
χωριστήκαμε απότομα προς διαφορετική
κατεύθυνση ο καθένας και από πλάγιες διαδρομές μέσα στα χωράφια διαφύγαμε, η
κοπέλα προς το σπίτι της και εγώ προς την κρυψώνα του δανεισμένου ποδηλάτου,
το οποίο έλειπε, βέβαια! Δεν γινόταν να
το ψάξω, κατάλαβα ποιοι το είχαν πάρει.
Μη έχοντας λοιπόν άλλο τρόπο βραδιάτικα να επιστρέψω
κρυφά στο σπίτι μου, πήρα ποδαρόδρομο τα
15 χλμ που με χώριζαν από αυτό, που ευτυχώς τώρα ήταν κάπως
κατηφορικά. Στο δρόμο σκεφτόμουν τι θα πω στον ποδηλατά για το χαμένο ποδήλατο…
Φτάνοντας σε χωριό πριν το δικό μου, για καλή μου τύχη βρήκα εκεί την «παλιοπαρέα» κολλητών μου φίλων
συμμαθητών που είχαν πάει άλλοι με ποδήλατο και άλλοι πεζή να δουν σινεμά. Μετά
την ταινία, κάποιος από τους φίλους με
συμπόνεσε όπως με είδε κατάκοπο
και ταραγμένο και μου έδωσε θέση στη σχάρα του ποδηλάτου του και με πήγε στο
σπίτι μου…
Την άλλη μέρα είπα
στον ποδηλατά τι είχε γίνει και εκείνος ζήτησε από την οικογένεια της κοπέλας να του παραδώσει το ποδήλατο και εκείνοι αρνιούνταν αλλά τελικά μετά από πίεση και απειλές,
του το έδωσαν. Εμένα όμως με κατέδωσαν ως
«αποπλανητή» της 16χρονης συμμαθήτριας στους καθηγητές του Γυμνασίου μας, με
αποτέλεσμα να πάρω 5ήμερη αποβολή από το σχολείο. Η κοπέλα, καλή της ώρα, τιμωρήθηκε με ένα χέρι ξύλο από τον πατέρα της…»
.
Το κτίριο του Γυμνασίου Λεχαινών όπου φοιτούσαν οι δύο φυγάδες
