ταξιδιωτικά και περιηγητικά: ο Ελαιώνας των Αθηνών και η Μητέρα-Γη

Ο ναός του αγίου Κωνσταντίνου (και Ελένης), στην Ομόνοια, στην αρχή του ομώνυμου δρόμου.  Κατά την κρίση μου, αποτελεί το  συμβολικό και τοπικό ορόσημο  του Ελαιώνα μέσα στην πόλη των Αθηνών. Η οδική σήμανση στην  ταμπέλα οριοθετεί τη σύγκλιση  της βόρειας και της νότιας Ελλάδας εδώ στην πρωτεύουσα (Ιαν. 2007). 

«Αυτή είναι η μάνα μας»:

συμβολικές αναπαραστάσεις της Μητέρας-γης  στον Ελαιώνα»

 [Το κείμενο, επεξεργασμένο,  από την παρουσίαση του βιβλίου:

Ζωή Ε. Ρωπαΐτου – Τσαπαρέλη, Ο Ελαιώνας της Αθήνας. Ο χώρος και οι άνθρωποι στο πέρασμα του χρόνου, Εκδόσεις Φιλιππότη, Σειρά Δοκίμιο-Ιστορία, Αθήνα 2006, σελ. 350+ εικόνες.

Η παρουσίαση έγινε στο πλαίσιο της εκδήλωσης: Ευρωπαϊκός Οργανισμός Στρατηγικού Σχεδιασμού-3^ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αθηναίων, Ζάππειο Μέγαρο, Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2007, «Επιχειρηματικότητα τον 21^ο αιώνα» και της Έκθεσης Διατροφικών Προϊόντων Υψηλής Ποιότητας)]

Φωτογραφίες -κείμενο: Ελένη Ψυχογιού

Λαϊκή αρχιτεκτονική και αγροτική ζωή: Τα μετόχια στα χτήματα της σταφίδας στη ΒΔ Πελοπόννησο

 Το πατρογονικό, Ψυχογιαίικο μετόχι  στην Ξέχειλη, στο Νεοχώρι Κυλλήνης, 
με τη μουριά και το πηγάδι σχεδόν ερειπωμένο, κατά το 1982.

[Το κείμενο, από βιωματική σχέση της γράφουσας με το αντικείμενο, είναι αντιγραφή, με κάποια επεξεργασία, από το βιβλίο: 

 Ελένη Ψυχογιού, Λεχαινά. Ο τόπος, τα σπίτια, καλλιτεχνική επιμέλεια Σωσώς Κατσούφη-Σεβδαλή, εκ παραδρομής, Λεχαινά 1987, σ. 224-232, όπου και σχετική με την καλλιέργεια της σταφίδας και άλλη τοπική βιβλιογραφία:

 Οι φωτογραφίες  (οι ασπρόμαυρες και τα σχέδια από το ίδιο βιβλίο) είναι όλες τραβηγμένες από την Ελένη Ψυχογιού, εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά].

Είδη και κατασκευή μετοχιών

Σιδηρουργείο αδελφών Σταύρου και Σωτήρη Παπούλια στα Λεχαινά Ηλείας

Συνέντευξη σιδηρουργού Σταύρου Παπούλια 

(στην Ελένη Ψυχογιού, μέσα στο σιδηρουργείο, στις 28/7/1988)

Το σιδηρουργείο των αδελφών Παπούλια στα Λεχαινά  Ηλείας και η ταμπέλα του 

«Η τέχνη αυτή υπήρχε από παλαιά. Ο αδερφός μου την έμαθε στην Αμαλιάδα. Εκεί υπήρχανε δύο σιδηρουργεία. Ένας Καρβελάς και ένας Ζωνόρος Παλιοχωρίτης.

Ο αδερφός μου είχε μάθει το ’30.  Στην αρχή δουλεύανε τζάμπα 2-3 χρόνια, μέχρι να μάθουνε την τέχνη. Δεν πληρώνανε, τσου δίνανε μοναχά λίγο φαΐ και κάνανε ούλες τσι δουλειές. Και άμα μαθαίνανε, δε ντζου λέγανε «εντάξει, μάθατε» για να ντζό’χουνε ‘κεί να δουλεύουν.

 

Ο σιδηρουργός Σταύρος Παπούλιας σε ώρα δουλειάς